U bent hier: Home » Shows » Biografie van mijn leven als artieste

Biografie van mijn leven als artieste


Bijzondere Optredens, Themafeesten, Discotheken, Studenten, Scholen, Gevangenissen, De Marine,  Militairen, Instellingen, Partyboten, Buitenland, Bloobers, Missers, Bizarre Verhalen.

Ruim 25 jaar heb ik met mijn Oosterse show (buikdans, slangenshow, glasschervenact en vuurshow) door Nederland en soms Duitsland en België getourd. Of eigenlijk 'we' want er ging altijd een roadie mee. Een roadie is iemand die als helper meegaat met een artiest, dus samen 'on the road'. Mijn roadies waren bijna allemaal studenten. Dat betekende dat ze na 5 jaar, als ze waren afgestudeerd, weer vertrokken. Vervanging was nooit moeilijk, want daar zorgde de roadie meestal zelf voor. Kennelijk vertelde de roadie zoveel spannnende verhalen over zijn baantje, dat er onder zijn vrienden altijd wel een nieuwe kandidaat te vinden was. Het voordeel van een nieuwe roadie uit de kennissenkring van de oude roadie was natuurlijk, dat hij al een beetje wist wat er van hem verwacht werd. De roadie moest wel in bezit zijn van rijbewijs en rij-ervaring, want hij was ook  chauffeur. Vaak had ik  2 of 3 roadies tegelijk, want niet iedere student wil elk weekend  2 of 3 avonden op pad, dus ze rouleerden.
Als ik een optreden had, dan kwam de roadie op de afgesproken tijd bij me thuis. Nou ja, hij was ook wel es te laat. Dan zat ik in de stress, bang dat ie niet op kwam dagen. Vooral in de tijd vòòr de mobiele telefoon, hij kon toen niet even bellen ' ik ben iets later, ik kom eraan'. Maar volgens mij heeft geen enkele roadie me ooit laten zitten, ik kan het me tenminste niet herinneren. De roadie hielp mee mijn busje in te laden, dat moest ook wel, want sommige dingen kon ik  zelf niet tillen, zoals de grote slangenkist. Van te voren had ik alle koffers en kisten klaargezet, de slangen in de slangenkisten gedaan en de slotjes erop. Bij een regulier optreden gingen de volgende spullen mee: 2 slangenkisten met slang, een kist met lege wijnflessen en hamers, een 'Perzisch' kleed, een koffer met de spullen voor de vuurshow, een kledingkoffer met buikdanskostuum, een kist met de spotlight lamp, het statief van de spotlight, een kist met brandblusapparaat en branddeken. Als er op de feestlokatie geen orkest of DJ aanwezig was, ging er ook een geluidsinstallatie mee, bestaande uit 2 boxen, een mengpaneeltje en een koffer met snoeren, microfoon en haspel. Het kwam wel voor dat ik naast de oosterse show iets extra's moest doen, zoals waarzeggen met de tarotkaarten of een speciale opkomst bv de opkomst als heks. In dat geval moesten er dus nòg meer spullen mee. Het in-en uitladen duurde per keer minstens een kwartier, dus per optreden nam dat wel een uur in beslag. Als we 's nachts na het optreden thuiskwamen werd ook alles uitgeladen, want de spullen tot het volgende optreden in de auto laten, dat kon niet. De slangen moesten uit hun kisten worden gehaald en in hun terrarium worden gelegd. De scherven moesten uit de glaskist worden verwijderd en nieuwe flessen erin gelegd. Ik moest nieuwe fakkels maken en de petroleum bijvullen. Bovendien : ik had geen instrumenten/apparatuur verzekering, dus altijd alle spullen uitladen was het beste.
Voordat we op pad gingen nam ik met de roadie de route door, althans 'vroeger'  voordat er navigatie in de auto mogelijk was en ook voordat je een routebeschrijving van de ANWB kon uitprinten. De roadie reed en ik moest hem de weg wijzen, dus met de wegenkaart en het stratenboek op schoot. Vaak ook met een vergrootglas in mijn hand, want de straten in het stratenboek waren soms wel erg klein. En 's nachts ook nog met een zaklantaarn in mijn andere hand om op de kaart te schijnen. Een goede voorbereiding was het halve werk, want even per mobiele telefoon naar de lokatie bellen als we het niet konden vinden, dat was er natuurlijk niet bij. Ik heb me vaak geërgerd aan de kleine donkere straatnaambordjes in de Nederlandse steden. Of het ontbreken ervan, nog erger. Je kon wel bij een tankstation de weg vragen, dat was erg gebruikelijk. In alle tankstations hingen grote wegenkaarten en stadsplattegronden aan de muur. Ik heb in de loop der jaren het Nederlandse wegennet goed leren kennen, als ik nu op de radio hoor  " file op de A44 en A 20 " dan weet ik nog precies waar die snelwegen lopen.
De meeste optredens waren in de Randstad of in het zuiden van Nederland, dus ik heb heel veel uren met mijn roadies in de auto doorgebracht. Veel roadies waren heel open en vertelden vanalles over hun studentenleven.En ik heb heel veel mooie liefdes verhalen van ze aangehoord, maar ook verhalen over liefdesverdriet (en, om eerlijk te zijn, zij ook van mij....).
Als we dan uiteindelijk bij de juiste bestemming waren gearriveerd, bleef de roadie bij de auto en ik ging de lokatie naar binnen, op zoek naar de organisator van het feest, vragen bij welke ingang we de auto moesten uitladen enz. Lang geleden, voordat Google bestond, liepen mijn optredens altijd via een artiestenbureau. Dat was heerlijk, want er was altijd een vertegenwoordiger van zo'n bureau op het feest aanwezig. Zo iemand ving je op, wees je de kleedkamer, bracht je een drankje, kondigde je aan, kortom hij regelde alles.

Een boek schrijven

Hier stop ik met het schrijven van mijn biografie op de website. Ik heb zóveel herinneringen en verhalen, mijn hoofd stroomt over. Teveel voor op de website. Dus ik ben een echt boek over mijn artiestenleven aan het schrijven, veel uitgebreider, het wordt een dik boek. Als het manuscript af is zoek ik de publiciteit en een uitgever, maar dat zal nog wel 2 jaar in beslag nemen.

Interview RTV Noord
www.rtvnoord.nl/nieuws/177394/Verhalen-uit-de-horeca-buikdanseres-Samiera-spuwt-vuur

Column op Metro www.metronieuws.nl/lezerscolumn/samiera/tussen-droom-daad/2017/04/vuurspuugles-van-fakir-el-kabiri

Verhaal op Schrijverspunt.nl www.schrijverspunt.nl/schrijfwedstrijd-zaterdagavond/9216-helaas-mijn-moeder-is-zaterdagavond-thuis